It’s alive, it’s alive!

…jeśli ktoś zwątpił, to śpieszę uprzedzić, że żyję, mam się całkiem dobrze i nie opuściłam całkowicie mojego bloga. Po spotkaniu u notariusza dużo rozmyślałam. Gdy emocje nieco opadły, stwierdziłam, że nie jestem zadowolona z efektów spotkania. Dlaczego?

1. Naszą pierwszą wspólną koncepcją było podpisanie umowy przedwstępnej u notariusza z końcem marca, a miesiąc później – aktu notarialnego. Jednakże notariusz odradził nam notarialne sporządzenie umowy przedwstępnej z uwagi na dodatkowe koszty, a WN nie chcieli już później sporządzać umowy przedwstępnej, na podstawie wzoru ściągniętego np. z internetu. Rezultat jest taki, że sprawę mamy dogadaną „na gębę”. Mhm. Na gębę to ja mogę się z koleżanką na kawę umówić. Ale nic to, staram się spać spokojnie i nie rozważać (zbyt często) scenariuszy alternatywnych.

2. Notariusz, który ma być teoretycznie osobą bezstronną i zabezpieczyć interesy obu stron, zadziwiając mnie wysunął propozycję szybkiego sporządzenia aktu notarialnego, przekazania przez nas pieniędzy, a nieruchomości nam przez WN – po upływie miesiąca, kiedy to WN wreszcie dokończą przeprowadzkę. Mhm. Po pierwsze, nie zdążymy tak szybko zorganizować pieniędzy; Po drugie, nawet gdyby jakimś cudem się udało, to jak on sobie wyobraża, miałabym wpłacić całą kwotę (WN nie chcieli płatności ratalnych) i modlić się, aby stan nieruchomości był taki, jakim widziałam go ostatnim razem?

3. W trakcie spotkania okazało się, że pani Halinka rzekomo pomyliła się i podała mi wysokość opłaty równą połowie taksy notarialnej za tę czynność. Notariusz oburzył się, gdy skomentowałam, że na mój użytek potwierdziłam wysokość opłat poprzez kalkulatory internetowe, ale ostatecznie łaskawie przystał na uzgodnioną kwotę.

4. Brak sporządzonego protokołu zaczyna kopać nas w tyłek. Po spotkaniu u notariusza poszliśmy na kawę do WN. W pewnym momencie właścicielka uświadomiła mnie, że zamierza wymontować garderobę. Zrobioną, nawiasem mówiąc, na wymiar. Brak mi słów. Życzę jej powodzenia w znalezieniu pomieszczenia, do którego owa garderoba będzie pasować, ja kupię sobie nową. Cała sytuacja o tyle mnie bawi, że to jak wymontować szafę typu komandor, równie bezsensowne. Pazerność ludzka nie ma granic.

5. Za 3 tygodnie planowane podpisanie aktu notarialnego. Trzymajcie kciuki.

6. Przed tym brzemiennym w skutki wydarzeniem muszę umówić się z WN i obejrzeć jeszcze raz wnętrze. Powód poboczny: Wymierzenie pomieszczeń w celu zamówienia paneli i farb – W okolicach majówki chcemy zacząć już szaleć z robotą. Powód główny: Ocena stanu nieruchomości. Przez miesiąc wiele może się podziać, szczególnie w trakcie wyprowadzki.

Tyle odnośnie kwestii formalnych. Cały czas intensywnie myślę nad wystrojem wnętrz, ale po ostatnich rozmowach będę ostrożniejsza, z kim podzielę się moimi pomysłami. Na razie mam bardzo dokładnie przemyślaną koncepcję salonu, odrobinę zmodyfikowaną po rozmowie z B. (Dziękuję za bardzo trafną uwagę!), która to koncepcja została jednak ostatnio wyśmiana przez WT. Przyznam, że zrobiło mi się wtedy bardzo przykro.

(W międzyczasie mi przeszło. Złe emocje, znaczy się. Gdybym chciała przejmować się każdą usłyszaną przykrą rzeczą, byłabym już dawno po drugiej stronie. Co nie zmienia faktu, że komentarz został zapamiętany 😉 )

Na tym jednak moja inwencja twórcza się kończy. Nic kreatywnego nie przychodzi mi do głowy. Tymczasem jutro rozpoczyna się przymusowa tygodniowa przerwa – Jadę służbowo do Berlina, yay! Po powrocie planuję wycieczki po sklepach meblowych itp. Może one przyniosą nowe inspiracje.

Reklamy

Don’t you worry child

Od paru dni tylko wiszę na telefonie, cieszę się zatem niezmiernie z wyboru korzystnej oferty u operatora telefonii komórkowej. Niektórzy już wiedzą, że ostatnie kilka dni zaowocowały dość dynamicznym rozwojem sytuacji. Po kolei:

We wtorek umówiliśmy się na jeszcze jedno spotkanie z WN, tym razem w pełnym składzie – Dom sprzedają 2 osoby, każda z nich musiała wyrazić zgodę na sprzedaż nieruchomości i wysokość oferowanej przez nas kwoty. Dodatkowo na spotkaniu zmaterializowała się dorosła Pociecha, która nieproszona wtrąciła się do rozmowy, oznajmiając, co zamierza zabrać z domu dla siebie. Było to kompletnie nie na miejscu, ponieważ osoba ta nie jest stroną w sprawie ani dla mnie żadnym partnerem do rozmowy. Nie chciałam jednak wszczynać awantury, więc przemilczałam ten wyskok, a następnego dnia MDP zadzwonił do WN i sprawa została wyjaśniona. Przy okazji Mentor uświadomił mnie, że negocjując cenę powinnam była spisać protokół / zrobić zdjęcia rzeczy, które zostaną w domu. To jednak mogę jeszcze „nadrobić” podczas sporządzania umowy przedwstępnej.

Wczoraj otrzymaliśmy odpis KW. Pracownik SR tak mnie nastraszył, że spodziewałam się otrzymać przesyłkę najwcześniej w piątek, a tu proszę, jaka pozytywna niespodzianka! Dodam tylko, że KW bez zastrzeżeń. Jeden punkt do odhaczenia.

Dziś z kolei walczyłam z panią Halinką z kancelarii notarialnej. Na podstawowe pytania uzyskałam satysfakcjonującą odpowiedź, pracownik na poczekaniu wyliczył mi wysokość wszystkich opłat, aczkolwiek mam wątpliwości odnośnie wysokości opłaty za sporządzenie umowy przedwstępnej. Podobno zapłacimy jedną taksę notarialną w 2 ratach, pierwszą część przy podpisaniu umowy przedwstępnej, a drugą – przy sporządzeniu aktu notarialnego. Niestety kancelaria jest nieczynna w sobotę, więc na spotkanie umówiliśmy się w przyszłą środę. W trakcie bezpośredniej rozmowy z notariuszem mam nadzieję dowiedzieć się czegoś na temat procedury i wysokości opłaty związanej z depozytem notarialnym. Co do tego pani Halinka nie umiała udzielić nam informacji, gdyż to nie jest standardowa czynność i podobno nieczęsto się zdarza. Aż się chce odpowiedzieć: A co mnie to obchodzi.

Przed chwilą poczytałam sobie trochę w internecie i obawiam się, że możemy mieć problem. Poprzez depozyt notarialny chcemy zabezpieczyć interesy obydwóch stron, jednak notariusz nie ma obowiązku przyjęcia depozytu. Na chwilę obecną jedynie może „przechować” kwotę transakcji, ale też nie każda kancelaria notarialna posiada odpowiedni rachunek depozytowy ze względu na wysokie opłaty prowadzenia i sporadyczność wpłat klientów. Obecnie taksa notarialna za tę czynność wynosi połowę stawki maksymalnej, liczonej od wartości depozytu. Jednakże projekt nowelizacji ustawy Prawo o notariacie i Prawo bankowe przewiduje nałożenie na notariuszy obowiązku bezpłatnego (!) przyjęcia do depozytu pieniędzy w walucie polskiej bądź obcej jak również papierów wartościowych, celem ich wydania osobie wskazanej przy złożeniu albo jej następcy prawnemu.  Kwota przypadająca do zapłaty miałaby być składana na prowadzony przez notariusza rachunek powierniczy. Brzmi bajkowo, nieprawdaż? Mnie niestety te zmiany nie obejmą.

Czym się jeszcze aktualnie zajmuję… Spisuję dane potrzebne do sporządzenia umowy przedwstępnej i formułuję warunki, jakie mają być w niej zawarte. Razem ze skanem KW wyślę wszystko drogą elektroniczną do kancelarii i, cóż, czekamy do środy 🙂